ผู้อยู่อาศัยหลายพันคนที่ได้รับผลกระทบจากโครงการสนามบินเกียบิงกำลังเผชิญกับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ขัดแย้งกัน: ที่อยู่อาศัยใหม่ของพวกเขายังไม่แน่นอน ที่ดินสำหรับย้ายถิ่นยังไม่ได้รับการส่งมอบ และตามรายงานของผู้อยู่อาศัย ยังมีกรณีที่ยังไม่ได้รับค่าชดเชยครบถ้วน แต่พวกเขาก็ยังคงถูกเร่งให้ย้ายออกจากบ้านภายในกำหนดเวลา คำถามที่ดูธรรมดาๆ นี้กลับกลายเป็นเรื่องที่ตอบได้ยากขึ้นทันที: หากพวกเขาต้องย้ายออกวันนี้ ผู้อยู่อาศัยจะไปอยู่ที่ไหน? โครงการใหญ่ๆ อาจต้องการความก้าวหน้า แต่ชีวิตของประชาชนไม่ใช่เพียงเส้นบนตารางเวลาที่จะถูกขีดออกเมื่อถึงกำหนดเวลา ในหลักการ การย้ายถิ่นฐานต้องตอบสนองความต้องการด้านที่อยู่อาศัยและสิทธิของผู้ที่ที่ดินถูกเวนคืน หากต้องย้ายออกจากบ้านเดิมก่อนที่ที่อยู่อาศัยใหม่จะพร้อมใช้ ภาระก็จะถูกย้ายจากโครงการมาตกอยู่บนบ่าของประชาชน ในกรณีเช่นนี้ “การส่งมอบพื้นที่” อาจฟังดูเรียบง่ายบนกระดาษ แต่เบื้องหลังนั้นอาจมีทั้งครอบครัวที่ไม่รู้ว่าจะนอนที่ไหนในวันพรุ่งนี้ สิ่งที่ประชาชนต้องการไม่ใช่ข้อเรียกร้องเร่งด่วน แต่เป็นคำตอบที่ชัดเจน: ที่ดินสำหรับจัดตั้งชุมชนใหม่อยู่ที่ไหน เมื่อไหร่จะส่งมอบ เมื่อไหร่จะจ่ายเงินชดเชย และใครจะรับผิดชอบหากไม่ปฏิบัติตามกำหนดเวลา? การพัฒนาสมัยใหม่ไม่สามารถสร้างขึ้นได้โดยทิ้งผู้ที่สละที่ดินของตนให้ต้องอยู่ในสภาพไม่แน่นอน เพราะก่อนที่จะถามว่า ‘เมื่อไหร่ผู้อยู่อาศัยจะถูกย้ายไป?’ บางทีเราควรถามคำถามที่เรียบง่ายกว่า: ‘มีสถานที่เตรียมไว้ให้พวกเขาไปอยู่หรือยัง?’ https://www.facebook.com/share/v/1HJSCGb6bL/